მელია: "სწორია - ათჯერ ზუგდიდში, საკმარისია - ერთხელ ბრიუსელში!" - Netgazeti

პარტია “ახალის” ერთ-ერთი ლიდერი, ნიკა მელია ციხიდან ვრცელ წერილს აქვეყნებს. ის წერს ბიძინა ივანიშვილზე, პროევროპულად განწყობილი საზოგადოების პროტესტზე – აქტიურზე თუ პასიურზე, პოლიტიკურ ოპოზიციაზე და “ხალხთან გაუცხოებაზე”.

ნეტგაზეთი უცვლელად გთავაზობთ ნიკა მელიას პოსტს.

“ამ ქვეყნის ყველა დროის ყველა ხელისუფალის მცდელობამ – საკუთარ ხალხზე უკეთესად წარმოეჩინა თავი, გაუცხოება და გადაკიდება გამოიწვია საკუთარ ხალხთან.

ივანიშვილის რეჟიმი არათუ გამონაკლისი არაა, მან ყველა წინა ხელისუფალს ბევრად გადააჭარბა ხალხის უგულებელყოფაშიც, რაც გარდაუვლად გამოიწვევს მის მარცხს. ივანიშვილი უკან შემოუბრუნებლობის წესით არის უკვე ხალხთან დაპირისპირებაში შესული, მან მანევრის სივრცე ვეღარ დაიტოვა, მისი და მისი ხელისუფლების მზარდად მძიმე მდგომარეობა აახლოებს ქვეყანას ცვლილებებთან. თუმცა ცვლილებები იმავე აზროვნებით ვერ დადგება, რომლის შედეგადაც ქვეყანაში დიდი ხანია ცვლილებების აუცილებლობა წარმოიშვა. უფრო კონკრეტულად რომ ვთქვა: პრობლემა ვერ მოგვარდება იმავე აზროვნებით, რომლითაც ეს პრობლემა შეიქმნა. სანამ გავაგრძელებ, შეგახსენებთ, 2024 წელს, არჩევნებში გამარჯვებული დამარცხებულად გამოცხადდა, დამარცხებული კი – გამარჯვებულად. ივანიშვილმა ძალაუფლება მიიტაცა. ეს თითქოს ზოგჯერ გვავიწყდება… მიტაცებულის დასაბრუნებლად საჭიროა ცვლილებების მოსურნე საზოგადოების მკვეთრი ზრდა. მეორე მხრივ, ივანიშვილის სხვადასხვა მიზეზით არსებული მხარდაჭერის მწვავე შემცირება. ამას კი სჭირდება ხედვაში რევოლუცია! რა გეზითაც წარვმართავთ შემდგომ ძალისხმევას, ისე ვიცხოვრებთ. ვფიქრობ, მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილებების მისაღებად შაბლონური მიდგომებით არ (აღარ) უნდა ვიხელმძღვანელოთ. ბოლო რამდენიმე თვეა, და ეს დამაიმედებელია, საპროტესტო საზოგადოებაში და მის მიღმაც, მდუმარე უმრავლესობის წიაღშიც, მიმდინარეობს პროცესი, რომელიც წარმოადგენს წლობით არსებული პოლიტიკური ბრძოლის ხედვებში აუცილებელი ცვლილებების საჭიროებას, რომელიც მოითხოვს მტანჯველ ძალისხმევას, რასაც თან ახლავს სამშობიარო ტკივილები. ხედვებში რევოლუციის შემდეგ, უკვე უშუალოდ ბრძოლის პროცესში, ყველამ თავისი სწორი როლი უნდა შეარჩიოს. პროცესი რაციონალური ელემენტებისგან, გონიერებისგან აღარ უნდა იყოს დაცლილი, თუ ეს ასე არ მოხდა, მაშინ ჩვენსავე შიშველი ემოციების ნახარშში, მისსავე წვენში მოიხარშება ჩვენივე პოლიტიკური თუ საჯარო ცხოვრების ამჟამინდელი თაობები. თუ მიზანი მხოლოდ ღირსეული ბრძოლის ლეგენდის დატოვებაა, ეს მიზანი უკვე მიღწეულია, მას აღარაფერი ემუქრება. ათწლეულები შემოინახავს უამრავი ადამიანის თავდადებული ბრძოლის ისტორიებს. თუმცა, აი, უკვე გამარჯვებისთვის, თავისუფლებისთვის, პოლიტიკური უფლებების დაბრუნებისთვის, მდიდარი და უსაფრთხო, ქართული სახელმწიფოსთვის საჭიროა შედეგი. იქამდე კი გვინდა ხედვებში ძირეული ცვლილებები, საიდანაც გამარჯვება უნდა ამოიზარდოს! შეიძლება ზოგს გაუკვირდეს, მაგრამ მაინც ვფიქრობ გაგაცნოთ ჩემი ეს პოზიციაც: დღეს ოპოზიციაში, სამოქალაქო საზოგადოებაში, კრიტიკულ მედიაშიც, შესაძლოა, ბევრი დამაიმედებელი რამ არ დაილანდოს, თუმცა ხვალინდელი წარმატებული შედეგისთვის – არსებული პროცესი ძალიან სასარგებლოა. ხდება კრისტალიზაცია, ერთგვარი დაწმენდა – პერსონალურიც, მეთოდოლოგიურიც, იდეოლოგიურიც. შედეგად, ფართო საზოგადოება ადვილად შეძლებს ხორბალი გამოარჩიოს სარეველასაგან. მჯერა, მოხერხდება სწორი გააზრება იმ ახლებურად დამძიმებული გარემოსი, რომელშიც ცხოვრებაც გვიწევს და ბრძოლაც. კი ბატონო, ეს ჩვენი ცხოვრება და ბრძოლა თითქოს აღმა ხვნას ჰგავდეს, მაგრამ ასე იყო წარსულში ყველა მებრძოლი პატრიოტის ცხოვრებაც, ბავშვობიდანვე მათი ცხოვრება აღმა ხვნა იყო, მაგრამ მოინდომებდნენ და მაინც მიაღწევდნენ წარმატებას. მჯერა, წარმატებით მოვახდენთ არსებულ ვითარებაზე რეაგირებას და მოქნილად მოვერგებით ცვალებად პირობებს – ვინც ასე არ მოიქცევა, ბრძოლას გამოეთიშება და ეს ვერ იქნება გამოსავალი. წლების განმავლობაში, უამრავი პოლიტიკოსის, ნჯო-ს და სხვა აქტიური / საჯარო პირების მიერ ხალხთან მუშაობის აუცილებლობა დაჩრდილული იყო უცხოეთიდან გადამწყვეტი დახმარების ილუზიით. ჩემთვის მიუწვდომელი და გამოუცნობია, როგორ ხერხდება ამბიციური პოლიტიკოსის, ჯანსაღად ამბიციური ნჯო-სა თუ სამოქალაქო საზოგადოების საჯარო პირების მიერ, რომლებიც მომავალში ქვეყნის მართვის პასუხისმგებლობის აღებაზე სამართლიანად ფიქრობენ, რომ წელიწადში ათჯერ მოხვდნენ ბრიუსელში და არცერთხელ ზუგდიდში?! ეს მიდგომაც მთლიანად შესაცვლელია. სწორია – ათჯერ ზუგდიდში, საკმარისია – ერთხელ ბრიუსელში! გაუცხოებული პოლიტიკოსი ყველაზე დიდი საფრთხეა ქვეყნისთვის და ამას ყოველდღე ადასტურებს ქართული ოცნება. ხალხთან გაუცხოებულ პოლიტიკოსს მხოლოდ საზეპირო ფრაზები და კარიერისტობა თუღა შერჩება, რასაც არასდროს არავისთვის სიკეთე არ მოუტანია. ამიტომაც არ მოსდით თავში არცერთი საკუთარი აზრი. საუბარს მიღმა კი მხოლოდ ტრეინინგებზე დაზუთხული ლოზუნგები დგას და არა პირადი გრძნობებით აღსავსე სააზროვნო შედეგები. ეს არის დღევანდელი სახელისუფლებო რეალობა, რასაც მთლიანად საპირისპირო მიდგომა სჭირდება. ამ შემთხვევაში მსგავსი მსგავსით ვერ განიკურნება. ბევრი რამ მინდა ვთქვა ამ წერილში, თუმცა, როგორც ჩანს, წერილი ისედაც გრძელი გამოვა და არ მინდა ბოლოდროინდელი მავანისა და მავანის ეჭვიანობებით განპირობებული თავდასხმები გამოხმაურების გარეშე დამრჩეს. ცილისწამებაზე ჩემმა მუდმივმა წაყრუებამ და თავმინებებულობამ მავანსა და მავანს საშუალება მისცა ჩირქი ეფრქვია. მგონი, დაიჯერეს, რომ საიქიოში ვარ და პასუხს ვეღარასოდეს გავცემდი, არადა, რუსთავში ვარ. ორი კვირაა მესმის პირდაპირი და შეფარული ცილისწამება, თანაც ძალიან უსუფთაო, ამას დაემატა მავანის მხრიდან, აბსოლუტურად სწორი ადგილიდან, პერსონალური თავდასხმები . უკანასკნელი ასეთი უზნეო ბრალდება მოვისმინე პარასკევს, 21:00 საათზე, კოალიცია ცვლილებების მიმართ, რასაც პირადად ჩემს თავზეც ვიღებ და ვპასუხობ ამ უკვე ლაგამაწყვეტილ ბინძურ კამპანიას. პოლიტიკურმა ლიდერმა კონკრეტული პარტიიდან, ნაციონალური მოძრაობიდან, გაბედა და თქვა, რომ 2024 წელს პირადად ბიძინა ივანიშვილმა დაუწერა N4-ს ნაციონალურ მოძრაობაზე მაღალი პროცენტიო. აი, ადგა და პირდაპირ ეთერში კრიტიკული არხისა თქვა ეს ტარაკუჭაობა, უაპელაციოდ გაადენინა ზაპანი ამ შხამს. ჟურნალისტი კი სულგანაბული, თვალებმილული უსმენდა და კმაყოფილებას ვერ მალავდა, თითქოს მისივე სათქმელი გაიმეორა რესპოდენტმა. ეს პოლიტიკოსი ზუგდიდელია, ჩემთვის ამ ძვირფას ქალაქში, 2024 წლის კამპანიაში 1 თვე ვიცხოვრე. უშუალოდ ქალაქ ზუგდიდში 27% დაგვიფიქსირდა, მის პარტიას კი -10%, რეჟიმი მისსავე ქალაქში მთავარ კონკურენტად კოალიციას მიიჩნევდა და არც ძალადობა და არც გაყალბების მძიმე ხარისხი დაგვაკლდა ზუგდიდში. ქალაქ ზუგდიდში ველოდებოდი 34/35%-ს, ზუგდიდის მუნიციპალიტეტში კი- 27/28%-ს. ამას სულ ბოლო კვლევაც მიჩვენებდა. შედეგად, ავიღეთ მხოლოდ 27% ქალაქში, მუნიციპალიტეტში- 20%. ეს ყველაფერი ცილისმწამებელმა იცის, მაგრამ მაინც თქვა, ბიძინამ დაუწერაო! ბიძინამ ზუგდიდში 7 /8 % წაგვართვა კოალიციას, თითქმის იმდენივე, რამდენიც სულ აიღო მისმა პარტიამ. ბარემ იმასაც ვიტყვი, რა მოხდა უცხოეთის საარჩევნო უბანზე, ეს ცილისმწამებლების გასაგონად უნდა ვთქვა. N4-მა 33%-ი ავიღეთ, აი, ის %, რასაც ზუგდიდშიც ველოდებოდით, მაგრამ ზუგდიდში გააყალბეს და უცხოეთში ვერ! საზღვარგარეთ ოცნებამ 10% აიღო. თბილისში უდიდესი მხარდაჭერა ჰქონდა ოპოზიციას ჯამურად და რეჟიმი გაყალბებით ფონს ვეღარ გავიდა. N4-მა პირველი ადგილი აიღო ოპოზიციიდან და ცილისმწამებლებმა მეხუთე. ამერიკულ ეგზიტ-პოლებს აღარც ვახსენებ. იძულებული გავხდი პასუხი გამეცა ამ მათი სისაძაგლისთვის. მეტ მაგალითს აღარ მოვიყვან. გაოცებული ვარ, როგორ ახერხებენ ამდენ ტყუილს, შხამსა და ცილისწამებას! ბავშვობიდან მახასიათებს მკვეთრი უკიდურესობები, ალბათ ეს ჩემი ერთ-ერთი ნაკლია. ხან ძალიან აქტიური ვარ, ხან პირიქით. ხან ძალიან ბევრს ვმუშაობ, ხან მუშაობას გულს სულ არ ვუდებ. ხან ძალიან ბევრს ვკითხულობ, ხან თავის გაქნევა მეზარება. ხან 150 კილოგრამი ვარ, ხანაც 100კგ. ხან ციხეში ვარ, ხანაც გარეთ. მოკლედ, ნეიტრალური საშუალო მდგომარეობის რეჟიმი პრაქტიკულად არ მაქვს, სამწუხაროდ. ჰოდა, მავანსა და მავანს ვეტყოდი, თუ სიბიძურე გაგრძელდება, ყოველ ცისმარე დღეს დავიწყებ ფბ პოსტების გამოქვეყნებას ამ მიხრწნილი კამპანიის წინააღმდეგ და ეს გაკეთდება ბულდოზერული სტილით. თუ ვინმეს ცილისწამება და ჭუჭყიანი ბრალდებები ნორმად მიაჩნია და მიიჩნევს, რომ ყურადღება დაუსრულებლად არ უნდა მივაქციო და მას შევხედო, როგორც უმნიშვნელოს, დავინახო ეს უზნეო კამპანია, როგორც ტალღას მოწყვეტილი ერთი წვეთის გაშხაპუნება – არა, ამის პირობას არ დავდებდი. ასე რომ, მონატრებულო თანამებრძოლებო, მხარდამჭერებო, მეგობრებო, იმედია, სწორად გესმით ამ წერილის სულისკვეთება. მავანის ციხეში ყოფნაც ვეღარ ჩაითვლება ინდულგენციად, მით უმეტეს, როცა სხვებიც არ ვართ კისლოვოდსკში და კისლოვოდსკის ნარზანის გალერეაში გასაშლელი ჭიქით არ ვსეირნობთ! რა დღეს, რა ხვალ, ჩემი ეს პოზიცია მაინც არ დაიმალება და მოდით, ბარემ ამასაც გეტყვით: თავისუფლებაზე მყოფი ოპოზიციონერი პოლიტიკოსებისთვის და სამოქალაქო საზოგადოების აქტიური წევრებისთვის, კრიტიკული მედიის ჟურნალისტებისთვის დღეს გარეთ ყოფნა უფრო რთულია, ვიდრე თუნდაც ამ კუბოსავით ვიწრო სამარტოო საკანში ყოფნაა, აი, საიდანაც ახლა ამ წერილს გწერთ. გარეთ დარჩენილი ლიდერებისთვის და ბრძოლის ხაზზე მყოფი ადამიანებისთვის იცით რატომ არის ცხოვრება უფრო რთული, ვიდრე პატიმრებისა?! – გარეთ მყოფებს დღეს გაცილებით მეტი პასუხისმგებლობა და ტვირთი აქვთ მხრებზე! გარდა ამისა, ოთხჯერ, ხუთჯერ და მეტჯერ დაჭერა, ან მუდმივად დაჭერის საფრთხის წინაშე ყოფნა გაცილებით სტრესულია, ვიდრე ერთხელ, როცა დაგიჭერენ და ციხეში ხარ თუნდაც დიდი საპატიმრო სასჯელით. ყოველი ახალი დაჭერა და ამ რისკის გაუნელებელი შეგრძნება, ფსიქოლოგიურად გაცილებით მძიმე გადასატანია და არამხოლოდ პოტენციური პატიმრებისთვის, პირველ რიგში, მათი ოჯახებისთვის. ვაი, რომ ეს მავანს და მავანს არ ესმის. მესმის, რომ ციხეში მძიმე პირობებია, ვიდრე სახლში ან საავადმყოფოს პალატაში. აქ სამარტოო საკანია, ფეხსალაგია და ა.შ, მაგრამ ყველა ვუძლებთ. ბავშვებიც უძლებენ სხვა ციხეებში, ქალებიც უძლებენ ქალთა ციხეში. არავინ უკადრებელს არ კადრულობს, არავის გაუთავებელი ნაცვალსახელი მე, მე, მე, მე, მე არ გვესმის. ჰოდა, მავანმაც უნდა გაუძლოს და ცილისწამების ალეგორიას არ უნდა დაემსგავსოს. ახლო მეგობრებმა და თანამებრძოლებმა იციან, რომ სათქმელი და დასაწერი ძალიან ბევრი მაქვს. ვცდილობ ისტორიული პასუხისმგებლობის შეგრძნებით ვიმოქმედო. ჯერჯერობით ვახერხებ, თუმცა მავანი თითქოს ბედს სცდის. ურთიერთსაწინააღმდეგო გრძნობების ტალღა მეძალება ცილისმწამებლების მიმართ, რომელშიც არეულია სირცხვილი, სიბრალული და იმავდროულად, სიხარული; სიხარულია იცოდე, რომ მათთან აღარაფერი გაკავშირებს…