ნანა კაკაბაძე: დღეს რეალურად შექმნილმა გეოპოლიტიკურმა სიტუაციამ შეიძლება თავისი შედეგი გამოიღოს, უცხოეთში ვიზიტების დროს საქართველოს ხელისუფლების წარმომადგენელთა ღირსეული გამოსვლებიც გავითვალისწინოთ და ფრთხილი ოპტიმიზმით ვივარაუდოთ, რომ დღეს კომუნისტურ „ცეკად“ გადაქცეული დასავლური წამყვანი პოლიტიკური ისტებლიშმენტი ისევ დაუბრუნდეს დიალოგზე, ურთიერთპატივისცემაზე, თანასწორუფლებიანობაზე და ქრისტიანულ ღირებულებებზე დაფუძნებულ იმ პოზიციებს, რისთვისაც თავის დროზე შეიქმნა ევროგაერთიანება

დღეს რეალურად შექმნილმა გეოპოლიტიკურმა სიტუაციამ შეიძლება თავისი შედეგი გამოიღოს, უცხოეთში ვიზიტების დროს საქართველოს ხელისუფლების წარმომადგენელთა ღირსეული გამოსვლებიც გავითვალისწინოთ და ფრთხილი ოპტიმიზმით ვივარაუდოთ, რომ დღეს კომუნისტურ „ცეკად“ გადაქცეული დასავლური წამყვანი პოლიტიკური ისტებლიშმენტი ისევ დაუბრუნდეს დიალოგზე, ურთიერთპატივისცემაზე, თანასწორუფლებიანობაზე და ქრისტიანულ ღირებულებებზე დაფუძნებულ იმ პოზიციებს, რისთვისაც თავის დროზე შეიქმნა ევროგაერთიანება, - წერს არასამთავრობო ორგანიზაცია "მოძრაობა ნეიტრალიტეტის“ დამფუძნებელი, ნანა კაკაბაძე, სოციალურ ქსელში.

ის ორმაგი სტანდარტების შესახებ ვრცელ პოსტს აქვეყნებს.

„ორმაგი სტანდარტები დემოკრატიის სახელით

ყველა ვხედავთ, ბოლო წლებში, როგორი აგრესიული დამოკიდებულება იყო ევროსტრუქტურების მხრიდან საქართველოს მიმართ.

ბოლო დღეებში საქართველოს ხელისუფლების მაღალი დონის საერთაშორისო ვიზიტებმა შექმნა შთაბეჭდილება, რომ ეს მიდგომები შეიცვალა, თუმცა, უახლოესი მომავალი გვიჩვენებს, ეს რაღაც დამთხვევებიდან გამომდინარე შთაბეჭდილებაა, თუ ბოლოს და ბოლოს დასავლეთის ფსევდო ლიბერალურმა ისტებლიშმენტმა რეალურად აიღო ხელი საქართველოს ხელისუფლების ძალადობრივი შეცვლის გზებისა და მეთოდების ძიებაზე.

კარგად ვიცით, რა მიზეზები განაპირობებდა ამდენი წლის მანძილზე ჩვენი ხელისუფლებისადმი ასეთ ანტაგონისტურ დამოკიდებულებას და თუ გამოირკვევა, რომ დასავლეთმა შეცვალა თავისი მიდგომები საქართველოს „არალეგიტიმურად“ და „არადემოკრატიულად“ მონათლული ხელისუფლების მიმართ, მაშინ ამის მიზეზი იქნება არა ჩვენი ხელისუფლების ან დასავლური ლიბერალური პოლიტიკური ისტებლიშმენტის „გამოსწორება“ და მეორე მხარის პოზიციის გაზიარება, არამედ იმ ფაქტის კონსტატაცია, რომ დასავლეთში დაინახეს და გააცნობიერეს ქართული ოპოზიციური პოლიტიკური ძალების ისეთი სიღრმისეული დასუსტება, რომ ბოლოს და ბოლოს უპერსპექტივოდ მიიჩნიეს მათი მხრიდან არაერთხელ დაფიქსირებული და ფართოდ რეკლამირებული ქართული „არალეგიტიმური და არადემოკრატიული“ ხელისუფლების დამხობის შესაძლებლობა. აქედან გამომდინარე, იძულებულნი გახდნენ შეგუებოდნენ საქართველოს დღევანდელი ხელისუფლების არსებობის რეალობას და აღიარეს მისი ლეგიტიმურობა.

იმ ფონზე, რაც ქართულ ოპოზიციურ სპექტრში ხდება, ეს ყოველივე მოსალოდნელი იყო, რადგან ევროსტრუქტურებში არ არიან ისეთი გულუბრყვილო და გულუხვი პოლიტიკოსები, რომ თავიანთ ქართველ ბენეფიციარებს მაშინაც კი აღმოუჩინონ ფინანსური თუ პოლიტიკური მხარდაჭერა, როცა ისინი ვერც შედეგს დებენ და ვერც ზრდის შესაძლებლობებს ასხივებენ. ნებისმიერი გონიერი პოლიტიკოსის მოქმედების ორიენტირი სწორედ შედეგზეა ორიენტირებული, ხოლო ემოციები, ლამაზი სიტყვები, თავისუფლება, დემოკრატია და ადამიანის უფლებები მათთვის სწორედ ამ შედეგების მიღწევის საშუალებაა და არა მიზანი.

ეს რომ ასე არ იყოს, არ იქნებოდა ასე მკვეთრად გამოხატული ორმაგი სტანდარტი სხვადასხვა ქვეყნების ხელისუფლებების თუ ზოგადად, პოლიტიკური ძალების მიმართ, რომლებსაც მიუღებლად ან საკუთარ ფავორიტებად თვლიან («Сукин сын, но наш сукин сын»).

ყველა ხედავს, როგორ აპატიმრებენ პოლიტიკურ ოპონენტებს, პირდაპირ არჩევნების წინ აუქმებენ მათი ფავორიტი ხელისუფლებები კონკურენტ პოლიტიკურ პარტიებს უკრაინაში, მოლდოვაში, სომხეთში და რუმინეთში, უცერემონიოდ ხურავენ ოპოზიციურ ტელევიზიებს, მაგრამ ევროპული ლიბერალური პოლიტისტებლიშმენტი ამ ყველაფერს სამართლიანობას, დემოკრატიას და თავისუფლებისთვის ბრძოლად ასაღებს, მაგრამ მათ მიერ მოძულებული საქართველოს ხელისუფლების მხრიდან ამის მეათედის (ან სულაც ხელოვნურად ასეთად წარმოჩენილ) ნამოქმედარსაც კი ანტიდემოკრატიულ, თავისუფლების და ადამიანის უფლებების შემზღუდავ ქმედებებად აფასებს, ყველა საშუალებით ხელს უწყობს მათ მოკავშირე ქართულ ფსევდოლიბერალურ ძალებს ხელისუფლებისათვის ძირის გამოთხრასა და დამხობაში.

ბოლო დღეებში გამოვლენილი სიმპტომები, რომელიც მიუთითებს მათ სურვილზე, შეცვალონ ჩვენი ხელისუფლების მიმართ უსამართლო პოლიტიკა, როგორც ჩანს, შედეგია იმისა, რომ მათ ბოლოს და ბოლოს თითქმის გააცნობიერეს 2 ისეთი ჭეშმარიტება, რომელიც ქართველის ხალხის უმრავლესობისთვის დიდი ხანია ცნობილია:

1.„ოცნების“ ხელისუფლების არჩევა 2024 წელს ნამდვილად იყო საქართველოს მოსახლეობის ნების გამოხატულება და 2.ბლეფი აღმოჩნდა ქართული ფსევდოლიბერალური ოპოზიციის ბაქი-ბუქი და უცხოელი მფარველების დაბოლება, რომ ქართველი ხალხის დიდი უმრავლესობა მათი მომხრეა, რის საფუძველზეც სულ მოკლე ხანში მოხდება „ოცნების“ ხელისუფლების დამხობა.

ეს „მოკლე ხანი“ კი არჩევნების შემდეგ უკვე 2 წელია გაიწელა და რაც მთავარია, ყველა ხედავს, რომ ამ ხნის განმავლობაში პირიქითა პროცესები ხდება - ფსევდოლიბერალური ქართული ოპოზიცია ქუცმაცდება და სუსტდება, ხოლო ხელისუფლების პოზიციები ძლიერდება, ეკონომიკასაც არ უჩანს ჩამოქცევის პირი, ინვესტიციები მატულობს, ტურისტებისთვისაც ვერ ხერხდება საქართველოს „ბუად“ წარმოჩენა, „გამოხატვის თავისუფლების შეზღუდვაზე“ და „ტროტუარზე დგომისათვის“ დაპატიმრებაზე მანიპულაციური პროპაგანდისტული ნარატივი კი უკვე სასაცილო გახდა, რადგან ყველას თვალწინ ფუნქციონერებს რადიკალური ოპოზიციური ტელევიზიები, დედაქალაქის ცენტრში ყოველ შაბათს თავისუფლად ეწყობა რადიკალური ოპოზიციური „მარშები“ (ძირითადად სწორედ ტროტუარებზე) და ინტერნეტ სივრცეც დაპყრობილი აქვს სწორედ ანტისახელისუფლებო ძალებს. რაც შეეხება ფსევდოლიბერალების მხრიდან „სქრინვა-სქროლვად“ სახელდებულ შსს-ში შექმნილ დეპარტამენტს, ისიც ყველამ ნახა, რომ მსგავსი სამსახურები ინტერნეტში გამოქვეყნებულ გარკვეული მასალებისათვის დასავლეთის ქვეყნებში არათუ აჯარიმებენ, არამედ აპატიმრებენ ხოლმე საკუთარ მოქალაქეებს.

თუ საქართველოს ხელისუფლების მიმართ დასავლეთის მხრიდან გამოვლენილი მიდგომების ცვლილება არ იქნება ერთჯერადი სიმპტომი და ის სტაბილურად გაგრძელდება, ეს იქნება სწორედ ზემოთ აღნიშნული რეალობის გაცნობიერების დასტური და ქართული ხელისუფლების რეალისტური პოლიტიკის შედეგი.

ამ შედეგის მიღწევა საქართველოსთვის განსაკუთრებით რთული იყო და არის, ვინაიდან მას ამ გზის გავლა უწევს თითქმის სრულიად დამოუკიდებლად, რეალური ძლიერი პარტნიორის მხარდამჭერის გარეშე.

რომ შევადაროთ დასავლეთის მიერ მოძულებულ, „არადემოკრატიულად“ მიჩნეულ ორ სხვა ქვეყანას (აზერბაიჯანსა და ბელარუსს), მათი ხელისუფლების დამხობებზე აქტიური მცდელობებისაგან დასავლურმა ფსევდოლიბერალურმა სამყარომ დიდი ხანია ხელი აიღო, რადგან მათ ზურგს ძლიერი სახელმწიფოები (თურქეთი და რუსეთი) უმაგრებენ, საქართველოს ხელისუფლებას კი ამ აზვირთებულ ოკეანეში დღესდღეობით მარტო, პატარა გემივით უწევს ცურვა და მაინც ახერხებს წონასწორობის შენარჩუნებას.

ამ პირობებში სიტუაციურ მოკავშირედ ისევ აშშ-ს დღევანდელი ადმინისტრაცია შეიძლება ჩაითვალოს, რომლის კონსერვატორული იდეოლოგია და პოლიტიკა თანხვედრაშია საქართველოს დღევანდელ ხელისუფლებასთან. ასეთივე სიტუაციურ მოკავშირეებად ჩანან ევროპის დიდ ქვეყნებში გაძლიერებული მემარჯვენე პოლიტიკური ძალები, რომლებსაც შეიძლება უკვე მომავალ წელს გადამწყვეტი სიტყვა ეთქმოდეთ არა მხოლოდ საკუთარ ქვეყნებში, არამედ ევროპულ სტრუქტურებშიც.

ამიტომ დღეს რეალურად შექმნილმა გეოპოლიტიკურმა სიტუაციამ შეიძლება თავისი შედეგი გამოიღოს, უცხოეთში ვიზიტების დროს საქართველოს ხელისუფლების წარმომადგენელთა ღირსეული გამოსვლებიც გავითვალისწინოთ და ფრთხილი ოპტიმიზმით ვივარაუდოთ, რომ დღეს კომუნისტურ „ცეკად“ გადაქცეული დასავლური წამყვანი პოლიტიკური ისტებლიშმენტი ისევ დაუბრუნდეს დიალოგზე, ურთიერთპატივისცემაზე, თანასწორუფლებიანობაზე და ქრისტიანულ ღირებულებებზე დაფუძნებულ იმ პოზიციებს, რისთვისაც თავის დროზე შეიქმნა ევროგაერთიანება", - წერს ნანა კაკაბაძე.