ცენტრალურ აზიასთან ნებისმიერი ტიპის თანამშრომლობა საბოლოოდ მაინც ჩვენს სატრანზიტო როლზე გადის - წიკლაური

ეკონომისტი რატი წიკლაური საქართველო-თურქმენეთს შორის არსებულ ეკონომიკურ ურთიერთობებს აფასებს. მისი განმარტებით, მიუხედავად იმისა, რომ ნებისმიერ ქვეყანასთან პარტნიორობა პოზიტიური სიახლეა, რეალური სტატისტიკა აჩვენებს, რომ მხარეებს შორის ფუნდამენტური და მყარი ეკონომიკური კავშირები ჯერჯერობით არ არსებობს.

ეკონომისტი ყურადღებას ამახვილებს ორმხრივი ვაჭრობის სტრუქტურაზე და აღნიშნავს, რომ რეალურ პოტენციალთან შედარებით მცირეა. წიკლაურის შეფასებით, მიუხედავად არსებული მწირი მაჩვენებლებისა, ორ ქვეყანას შორის რეალური ეკონომიკური პოტენციალი კონკრეტულ მიმართულებებზე გადის მათ შორის, შავ ზღვაში პორტსა და საქართველოს სატრანზიტო დერეფანზე.

"ვფიქრობ, რომ ის რასაც ახლა ვხედავთ, ერთის მხრივ, ცალსახად პოზიტიური სიახლეა. ბოლო ოთხი-ხუთი წლის განმავლობაში ვიხილეთ ცენტრალურ აზიასა და შორეული აღმოსავლეთის ქვეყნებთან დაახლოება, რაც ცალსახად კარგია. თუმცა, სამწუხარო რეალობა ის არის, რომ ეს ხდება დასავლეთთან გაფუჭებული ურთიერთობების კომპენსირების ხარჯზე. სწორედ ეს მიმაჩნია ჩვენს შემთხვევაში მთავარ საგანგაშო ფაქტორად ისე არ გამოგვივიდეს, რომ აღმოსავლეთთან და ცენტრალურ აზიასთან მეგობრობას ვცდილობთ (რაც კარგია), მაგრამ შემდეგ ამას ისე ვყიდით, თითქოს დასავლეთი აღარ გვჭირდება, რადგან გვყავს ჩინეთი, ყაზახეთი და თურქმენეთი. ეს ასე არ გამოვა.

რაც შეეხება ამ ქვეყნებს, პატარა მონახაზს გავაკეთებ: ცენტრალურ აზიასთან საქართველოს სინამდვილეში არ აქვს ისეთი დიდი სავაჭრო ურთიერთობები, როგორც ეს შეიძლება ნიუსებიდან ან პიარის გადმოსახედიდან ჩანდეს. რეალურად, ცენტრალურ აზიასთან ჩვენი ურთიერთობებიც რუსეთ-უკრაინის ომთან იყო მიბმული. თურქმენეთის დელეგაციის ჩამოსვლა თავისთავად, კიდევ ერთხელ ვამბობ, ნებისმიერი ტიპის ეკონომიკური ურთიერთობა, პოზიტიური სიახლეა, თუმცა მონაცემებს რომ შევხედოთ, საქართველოს თურქმენეთთან ჯერ ბევრი არაფერი გაუკეთებია.

თუ ვისაუბრებთ პოტენციალზე რა სიკეთე შეიძლება მიიღოს საქართველომ თურქმენეთთან დაკავშირებითა და დამეგობრებით, ორ მთავარ ასპექტს გამოვყოფდი. ორივე რეალურია, თუმცა პირველი უფრო რეალისტურია, ვიდრე მეორე.