პუტინი კარგავს კონტროლს | ანონიმური სტატია The Economist-ში - Netgazeti

ბრიტანულმა ჟურნალმა The Economist გამოაქვეყნა ანონიმური სტატია, სათაურით: „ვლადიმერ პუტინი კარგავს კონტროლს რუსეთზე“. მისი ავტორის, რუსეთის მთავრობის ყოფილი მაღალჩინოსნის ვინაობას თან ახლავს მინაწერი: „პირქუში ხედვა მოსკოვიდან“, რაც შესაძლოა იმაზე მიუთითებდეს, რომ ის კვლავ რუსეთში ცხოვრობს. სტატიაში ავტორი ამტკიცებს, რომ „ყოველი ახალი ნაბიჯი, რომელსაც ვლადიმერ პუტინი ძალაუფლების შესანარჩუნებლად დგამს, მხოლოდ აჩქარებს დაშლის პროცესს“.

გთავაზობთ ამ სტატიის ქართულ თარგმანს.

ეს მოხდა არა როგორც ფაქტის, არამედ როგორც მყისიერი და ყოვლისმომცველი განცდის დონეზე: ვლადიმერ პუტინმა რუსეთი ჩიხში შეიყვანა და არავინ იცის, რა მოხდება შემდეგ. პირველი გამოვლინება იყო იმ ენის ცვლილება, რომელსაც იყენებდნენ მაღალჩინოსნები, რეგიონული გუბერნატორები და ბიზნესმენები: მათ შეწყვიტეს მრავლობითი რიცხვის პირველი პირის გამოყენება ქვეყანაში ხელისუფლების ქმედებებზე საუბრისას.

ჯერ კიდევ გასულ გაზაფხულზე ყველა საუბრობდა „ჩვენზე“ და „ჩვენსაზე“. პუტინის ომი უკრაინის წინააღმდეგ შესაძლოა იყო წინდაუხედავი და კატასტროფული, მაგრამ ის საზიარო იყო. „ჩვენ“ ამის შიგნით ვიყავით და „ჩვენთვის“ ყველასთვის უკეთესი იქნებოდა, თუ ის სწრაფად დასრულდებოდა. ახლა კი ისინი მომხდარს აღწერენ, როგორც „მის“ ამბავს და არა „ჩვენსას“. არა ჩვენს პროექტს, არა ჩვენს დღის წესრიგს, არა ჩვენს ომს.

მის გადაწყვეტილებებს „უცნაურს“ უწოდებენ. კიდევ უფრო უცნაურია ის ფაქტი, რომ იგი საერთოდ წყვეტს რაიმეს. საქმე მხოლოდ მის დაცემულ რეიტინგში არ არის. მომავალი აღარ განიხილება იმ კუთხით, თუ რას გადაწყვეტს პუტინი, არამედ როგორც რაღაც, რაც მისგან დამოუკიდებლად განვითარდება — და შესაძლოა, მისი მონაწილეობის გარეშეც.

რიტორიკის ეს ცვლილება არ ნიშნავს აჯანყებას. ავტორიტარულ სისტემას შეუძლია დიდხანს იარსებოს შიშის, ინერციისა და რეპრესიების ხარჯზე. მას კვლავ აქვს ძალადობაზე მონოპოლია, მაგრამ დაკარგა მომავლის ფორმირების მონოპოლია. წარსულში რეჟიმს, მიუხედავად მთელი მისი სიცრუისა, ჰქონდა ერთგვარი პროექტი, რომლის თავზე მოხვევაც შეეძლო: „სახელმწიფოებრიობის აღდგენა“, საკუთარი თავის, როგორც „ენერგეტიკული ზესახელმწიფოს“ დამკვიდრება. იყო „მოდერნიზაციაც“ კი ულტრაკონსერვატიზმისა და ომისკენ მკვეთრად შემობრუნებამდე.