დავით ქართველიშვილი: ფორმალურად სამხრეთ კავკასიაში არც ერთი ქვეყანა არ აცხადებს საქართველოს „რეგიონულ ლიდერად“, მაგრამ პრაქტიკაში რეგიონის ყველა მთავარი კომუნიკაცია სწორედ მის გარშემო იწყებს ტრიალს
„ბოლო წლების განმავლობაში სწორედ სომხეთი და აზერბაიჯანი ცდილობდნენ საჯაროდ და დემონსტრაციულად ეძებნათ მრავალვექტორული საგარეო პოლიტიკის ახალი ფორმულა,“ - წერს სოციალურ ქსელში პარტია „ხალხის ძალის“ წევრი დავით ქართველიშვილი და დასძენს, რომ აზერბაიჯანისა და სომხეთის მცდელობის მიუხედავად, სწორედ ქართული სივრცე რჩება ერთადერთ შედარებით ნეიტრალურ პლატფორმად, სადაც შეიძლება გადაიკვეთოს დასავლეთის, ჩინეთის, თურქეთის, აზერბაიჯანის, სომხეთის და რუსეთის ინტერესები.
მისი თქმით, საქართველო სამხრეთ კავკასიის შეუცვლელი პოლიტიკურ-ეკონომიკური კვანძია.
„ბოლო წლების განმავლობაში სწორედ სომხეთი და აზერბაიჯანი ცდილობდნენ საჯაროდ და დემონსტრაციულად ეძებნათ მრავალვექტორული საგარეო პოლიტიკის ახალი ფორმულა. ერევანი ერთდროულად საუბრობდა ევროპულ ინტეგრაციაზე, ააქტიურებდა კონტაქტებს დასავლეთთან, განაცხადიც კი შეიტანა Shanghai Cooperation Organisation-ის მიმართულებით პროცესებში მონაწილეობის შესახებ, თუმცა ამავდროულად საბოლოოდ არ წყვეტდა კავშირებს მოსკოვთან. ბაქო კი ცდილობდა დაებალანსებინა ურთიერთობები თურქეთს, რუსეთს, ჩინეთსა და დასავლეთს შორის, ინტერესს ავლენდა BRICS-ის მიმართ და პარალელურად ევროკავშირთან რთულ თამაშს აწარმოებდა ენერგეტიკისა და რეგიონული უსაფრთხოების საკითხებში. მაგრამ სამხრეთ კავკასიის პარადოქსი სწორედ ისაა, რომ რაც უფრო ხმამაღლა აჩვენებდნენ მეზობლები საკუთარ „მრავალვექტორულობას“, მით უფრო ნერვული და ტურბულენტური ხდებოდა მათი საგარეო პოლიტიკა.
ამ ფონზე სწორედ საქართველო, რომელსაც წლების განმავლობაში „კურსის დაკარგვაში“ ადანაშაულებდნენ, დე-ფაქტო რეგიონში ყველაზე დაბალანსებულ სახელმწიფოდ ჩამოყალიბდა. თბილისს არ შეუტანია განაცხადი არც შანხაის თანამშრომლობის ორგანიზაციაში და არც BRICS-ში, არ უცდია საგარეო პოლიტიკის გეოპოლიტიკურ აუქციონად გადაქცევა და ამავე დროს არც ერთი გლობალური ძალის ცენტრთან ხიდები არ დაუწვავს. მეტიც, „3+3“-ის ფორმატიდან ამ ეტაპზე დემონსტრაციულმა დისტანცირებამ ერთი მნიშვნელოვანი რამ აჩვენა: საქართველო რეგიონულ კონსტრუქციებზე რეაგირებას უკვე აღარ ახდენს როგორც დამოკიდებული მოთამაშე და იწყებს ქცევას როგორც დამოუკიდებელი გადაწყვეტილებების ცენტრი. სწორედ ეს ქმნის დღეს თბილისის სრულიად განსხვავებულ პოლიტიკურ წონას.
